دلسردی والیبالیست های تیم ملی؛ وعده های مسئولان تا حالا فقط حرف بوده

 
میرزاجان پور :« فکر می کنید خستگی بچه ها به چه چیزی برمی گردد؟ ما مدام تمرین کرده ایم اما هیچی ندیده ایم. به جز قول. همان طور که مسئولان برد می خواهند از ما و با یک باخت از ما ناامید می شوند ،بهتر نیست انها هم وعده هایشان را عملی کنند.وگرنه دیگر نباید انتظار افتخار آفرینی داشته باشند.»
                                                              ——————————————————————————————
محمد موسوی: یکی از بازیکنان تیم ملی ۷ میلیون و ۲۰۰ هزار تومان در این ۶ ماه  اردوی تیم بلیت گرفته رفته ارومیه برای دیدن خانواده اش بعد وزیر۱۰ تا سکه داده اند. ما هم در این مدت که دریافتی نداشته ایم در همه سفرها از جیب خرج کرده ایم.خود من ۳۰-۴۰ میلیون هزینه کرده ام.
                                                            ——————————————————————————————–
بهمن دوستدار
 ————–
در دو سال اخیر جهش جهانی والیبال ایران مردم کشور ما را به شوق آورده و پیروزهای چشمگیر بازیکنان این تیم آنچنان به دل مردم شیرین و جذاب نشست که این رشته ی ورزشی توانست به یکی محبوب ترین و پر بیننده ترین رشته های ورزشی در ایران  تبدیل شود. در این میان مسئولان ورزشی و حکومتی جمهوری اسلامی نیز با توجه به محبوبیت والیبال و بازیکنان تیم ملی خود را وارد گود کردند تا با بیان تبریکات و وعده های مالی خود را به یک تعبیر در میان مردم جا دهند و از سهم ورزش به سود خود بهره برداری کنند. این بار اول نیست که سیاست تلاش می کند در یک رشته ورزشی محبوب آن را  به ابزار اهداف خود تبدیل نماید. فوتبال و ورزش های مدال آور با ها به صورت های مختلف طعم تلخ این توجه های ابزاری جلو دوربین را چشیده است.  اکنون نوبت به والیبال و چهره های شهرت یافته این رشته ورزشی در ایران است. پس از محبوبیت فزاینده رشته والیبال در دو سال اخیر، مسئولان با وعده های خود خواسته اند باردیگر دو نشانه سودجویانه را همزمان مورد هدف قرار دهند. از یک سو خود را ورزش دوست و از سوی دیگر مردم دوست بشناسانند! این شیوه ها  در امر سیاست در جاهای دیگر دنیا هم قابل رویت است اما در ایران رفتار و  وعده های  مسئولان نسبت به مدال آوران و افتخار آفرینان ورزشی عموما ریاکارانه و بیشتر شیادانه است. ریاکاری چیز تازه ای در امور حکومتی ایران نیست، چنان که شیادی هم وجه دیگری از رفتار مسئولان ورزشی و حکومتی است. تا کنون دهها نفر از کشتی گیران، بوکسورها، وزنه برداران، ورزکاران رزمی و هر کس دیگری که توانسته با تلاش پر مشقت خود مسیر مدال آسیایی و جهانی را بر خود هموار سازد طعم دروغ زنی ها وعده های مالی مسئولان را تجربه کرده و بسیاری بخاطر موقعیت نامساعد زندگی خود، کارشان به گله و شکایت در مطبوعات کشیده شده است. آخرین مورد، والیبالیست های پر افتخار ایرانند که در برابر وعده های توخالی مسئولان و بی توجه ای آنان زبان به انتقاد و گلایه گشوده اند. بازیکنانی که همه ی ایرانیان در حال حاضر چشم به بازی های زیبای آنان در جام جهانی والیبال در لهستان دوخته اند.  گوشه هایی از حرف های این بازیکنان را از سایت خبر آنلاین انتخاب کرده ایم تا با وعده های شوق آفرین مسئولان جلو دوربین و بی عملی و وعده شکنی پشت صحنه آنان، بیشتر آشنا شوید:

عادل غلامی سرعتی زن تیم ملی والیبال حرف دلش را این طور می زند:«شاید موقعیت خوبی نباشد برای طرح گلایه ولی نمی توانم نگویم.وقتی کسی کار خوبی انجام می دهد دوست دارد ثمره اش را هم ببیند. هیچ رشته ای مثل والیبال تورنمنت در دنیا ندارد. ما همه برای موفقیت ، افتخار آفرینی و شادی ملت دوری از خانواده و بقیه سختی ها را تحمل می کنیم ،همه از جان ودل مایه می گذاریم و جلوی تیم های باسابقه دنیا نتیجه می گیریم اما مسئولان کاملا چشمهایشان را بسته اند و انگار والیبال را نمی بینند. نمی دانم شاید هم برایشان مهم ینست . این بی توجهی تنها مارا دلسرد می کند.»
مجتبی میرزاجان پور دریافت کننده تیم ملی والیبال هم جور دیگری حرف غلامی را تایید می کند: «از مسئولان می خواهیم ما را حمایت کنند . همه اش وعده ندهند. برای چهارمی لیگ جهانی به ما گفتند روی سکو بروید پاداش می دهیم. در حالی که والیبال اولین ورزش گروهی است که در دنیا چهارم شده. مسئولان کم لطفی می کنند به والیبال.»
.سید محمد موسوی بهترین مدافع روی تور دنیا از این بابت خیلی گلایه دارد:« اما یک مساله در لیگ جهانی از طرف مسئولان رعایت نشد . سال قبل رئیس جمهور قبلی لطف داشت.با اینکه مقام آنچنانی نگرفته بودیم ، به خاطر شاد کردن مردم سنگ تمام گذاشت برای بچه ها .بچه ها هم راضی بودند و همه تلاششان کردند و در جام ملتهای آسیا با یک ست باخته قهرمان شد. اما امسال چهارم شدیم و رنگ پاداش یک ریالی را هم ندیدیم.»
امیر غفور پشت خط زن تیم ملی والیبال جور دیگری حرفهای سید را تکمیل می کند:« تیم ما بعداز چهارمی فوتسال ،تنها تیمی است که با چهارمی لیگ جهانی ، بهترین مقام را گرفت. چه اتفاقی افتاد؟ حالا دیگر آنقدر بردها عادی شده که حتی از پیام تبریک هم خبری نیست .خیلی بد است. ما توقع داریم . مردم برای این برد کلی ما را حمایت می کنند اما مسئولان علاوه بر تبریک جور دیگری هم تلافی کنند. نه اینکه یکسری قولهایی دادند و بعداز آن هم آب از آب تکان نخورد. ما هنوز پاداش جام ملتهای اسیای دوبی را هم نگرفته ایم. درحالی که می گویند مزد کارگر را قبل از خشک شدن عرقش باید داد. الان اگر پاداش بدهند لذت بخش است.»
والیبالی ها وقتی دلخورتر می شوند که یادشان می آید ،فوتبالیست ها در جام جهانی پاداش یک مساوی را جرینگی گرفتند اما خودشان برای لیگ جهانی تنها وعده و وعید شنیدند و بس.۱۰ سکه پاداش صعود به دور نهایی هم حتی چیزی زیادی از هزینه بلیت و رفت و برگشت عبدالرضا علیزاده به ارومیه برای دیدار با زن و بچه اش در ۶ ماه اردو نشینی اش هم نبود.سید می گوید:« عبدالرضا ۷ میلیون و ۲۰۰ هزار تومان در این ۶ ماه بلیت گرفته رفته ارومیه برای دیدن خانواده اش بعد وزیر۱۰ تا سکه داده اند. ما هم در این مدت که دریافتی نداشته ایم در همه سفرها از جیب خرج کرده ایم.خود من ۳۰-۴۰ میلیون هزینه کرده ام. فکر می کنم با پاداش ما در ادامه مسابقات قهرمانی جهان و اینچه اون بهتر نتیجه می گیریم. ما حالا دو بازی بزرگ را بردیم که خودمان هم باورمان نمی شود اما دریغ از هیچی. فوتبال در جام جهانی برای باختش ۱۰ هزار دلار پاداش دادند. بدهند اما بهتر نیست یه ذره کمتر از فوتبالی ها هم به ما پاداش بدهند؟ به اندازه نشاط عمومی که بین مردم به وجود می آوریم.»
میرزاجان پور می گوید :« فکر می کنید خستگی بچه ها به چه چیزی برمی گردد؟ ما مدام تمرین کرده ایم اما هیچی ندیده ایم. به جز قول. همان طور که مسئولان برد می خواهند از ما و با یک باخت از ما ناامید می شوند ،بهتر نیست انها هم وعده هایشان را عملی کنند.وگرنه دیگر نباید انتظار افتخار آفرینی داشته باشند.»
——-

Categories: اجتماع, ورزش

Tagged as: , ,

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *