عصر “سلفی”؛ دوران دردناک هنر

تابلوی حمام “جیمز ندل هام” ثابت می کند که هنر در زمانه ی سلفی نفرین شده

برخی تابلوهای نقاشی می توانند در عصر دیجیتال مورد توجه قرار گیرند، می توانند آن هیجان و بلند پروازی هنر را که در ۶ قرن اخیر و از زمان رنسانس به دست آمده را به سطح عصر سلفی پرستی تقلیل دهند.
این درسی است که تابلوی جدید جیمز ندل هام هنر مند اهل سیدنی که از خود و همسرش در نمایی از حمام نقاشی کرده است به ما می دهد. اثر میان مایه ی ندل هام نزدیک به یک میلیون بار در Imgur باز نشرشده است، اما چرا؟

منظور من از عصر سلفی پرستی این است، با این که این تصویر نقاشی شده و توسط دوربین و یا تلفن هوشمند عکاسی نشده، اما تقریبا هما اثری را می گذارد که سلفی های نیمه برهنه ی”کیم کاردشیان”. این نقاشی همان برهنگی ناگهانی را که فرهنگ سلفی تشویق می کند در خود دارد به همراه همان بی روحی و سطحی نگری.
همان چیزی که این نقاشی را در اینترنت محبوب کرد همان چیزیست که آن را به عنوان هنر بی ارزش می کند: در واقع یک کپی برداری از آثار نه چندان خوب عکس برداری مدرن است. برخی هنرمندان از عکس ها در تولید آثار با ارزش و ماندگار هنری استفاده کرده اند: اولین هنر مند نقاشی که یک نقاشی را از روی عکس باز آفرید “دگاس” در قرن نوزدهم بود و همین طور از آن زمان تا به امروز شاهد آثار با ارزش دیگر بوده ایم مثل نقاشی های “اندی وارتول” و “گرهارد ریچر”. اما ندل هام به جای این که عکس را به هنر در نقاشی ارتقاء دهد، نقاشی را به سطح تصاویر جلف فوری که افراد از خود می گیرند پایین آورده.

 

شانه زدن مو ۱۸۹۶ اثر “ادگاردگاس”

به تصویر کشیدن انسانیت و یا عشق، تنها به واسطه ی تصویر خود در نقاشی، کافی نیست. در حالی که این نقاش( ادگار دگاس)  تکنیک های نقاشی را مدیریت کرده، نتوانسته که به اثر خود بینش و درونمایه ی ناب و اصیلی را اضافه کند. کشیدن تصاویر از چهره می تواند بسیار عمیق تر از این باشد. این اثر را با هریک از آثار “لوسین فروید” مقایسه کنید، و آشکارا تفاوت بین نقاشی که تنها بوم نقاشی را پر می کند با هنر مندی که مردم را از یک دریچه و نگاه خاص نگاه می کند، خواهید دید.

عصر سلفی گرفتن دوران درد ناک هنر است. این فرهنگ همه را قانع کرده که تنها با داشتن یک تلفن همراه و یک ژست خوب می توانیم همه هنرمند باشیم. هم اکنون میلیاردها تصویر خود پرستانه، این اشتهای باطل را در فضای مجازی پر می کنند. محبوبیت آن لاین اثر جیمز ندل هام این موضوع را اثبات می کند که این فرهگ خود خواهی و خود پسندی در تصویر برداری در حال ضربه زدن به نگاه ما به  نسبت هنر واقعی است. اکنون ما به دنبال نقاشی هایی هستیم که ارزش های سخیف یک سلفی را بتوانند عرضه کنند. امروزه برای آنکه بتوان خودرا در درون این موج پوپولیسم جای داد، هنر را باید در حد این خلاء پست اجتماع پسند پایین کشید.
آیا نقاشی این جا تمام خواهد شد، در یک حمام در سیدنی؟
جاناتان جونز/گاردین
ترجمه و تلخیص سام احسنی

برچسب خورده : , , . Bookmark the پیوند یکتا.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *